Ο γέρος και το πόμολο

Η Sloane Square είναι μια από τις πιο γνωστές πλατείες του Λονδίνου, περιζήτητη από τουρίστες και μη, που θέλουν να ψωνίσουν σε ωραία και ακριβά μαγαζιά. Είναι η πλατεία στην οποία καταλήγει η Sloane Street, όπου στεγάζονται οι μπουτίκ των οίκων μόδας και των πολυτελών αξεσουάρ, στο άλλο  άκρο της οποίας είναι το Knightsbridge και το γνωστό πολυκατάστημα Harrods. Από τη Sloane Square ξεκινά επίσης η King’s Road, μια από τις κεντρικές αρτηρίες της περιοχής Chelsea, που είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές του Λονδίνου, με ιδιωτικούς κήπους και όμορφια σπίτια.

Κάθε πρωί στην Sloane Square, υπάρχει ένας γέροντας που τρίβει με ένα πανί το πομολο μιας μεγάλης ξύλινης πόρτας. Η πόρτα ανήκει σε ένα τετραώροφο κτήριο που στεγάζει γραφεία. Ο ηλικιωμένος κύριος έχει χάσει τα μαλλιά του, έχει ρυτιδιασμένο πρόσωπο και φοράει μια στολή υποδοχής, με καπέλο, που θυμίζει αμυδρά στρατιώτη αποικίας, αλλά με έντονα κόκκινα και μπλε χρώματα. Προφανώς, ο κύριος εργάζεται στο κτίριο αυτό στην υποδοχή και μια από τις υποχρεώσεις του είναι να φρονίτζει για την καθαριότητα του χώρου και άρα, να είναι καθαρό και γυαλιστερό το συγκεκριμένο πόμολο.

Αυθόρμητες εικόνες έρχονται στο μυαλό σε αντιπαραβολή: Ο ηλικιωμένος σαν παππούς που διηγείται στα εγγόνια παραμύθια και ιστορίες και αυτά τον ακούν μαγεμένα. Ο ηλικιωμένος σαν συνταξιούχος που διαβάζει εφημερίδα και πίνει καφέ. Ο ηλικιωμένος με φίλους του που θυμούνται τα παλιά σε ένα καφενείο. Ο ηλικιωμένος, που έχοντας δώσει και παλέψει στην κοινωνία, ξεκουράζεται και δέχεται το σεβασμό της.

Μπροστά από την ξύλινη πόρτα περνάει μια νεαρή κοπέλα, που συγκεντρώνει όλα τα κοινωνικά πρότυπα μαζί κι άλλα τόσα. Είναι νέα, όμορφη, καλοντυμένη, φορτωμένη με τσάντες από επώνυμα μαγαζιά και περπατάει με τον αέρα του εκρηκτικού συνδυασμού νεότητα-ομορφιά-πλούτος. Τίποτα δεν τη σταματά.

Η αντίθεση σε χτυπάει κατάμουτρα.

Βέβαια γνωρίζεις ότι η κοινωνία είναι ταξική, ο κόσμος άδικος, ο καπιταλισμός ένα σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση των πολλών από τους λίγους. Στο πλαίσιο αυτό, είναι φυσιολογικό ο άνθρωπος αυτός να εξακολουθεί να δουλεύει, έστω και σε αυτήν την ηλικία ,και πάλι-καλά-να-λες-που-έχει-δουλειά, και η-δουλειά-δεν-είναι-ντροπή.

Σε ποιό σημείο όμως σταματάς να λέγεσαι άνθρωπος; Σε ποιό σημείο η «πολιτισμένη κοινωνία» σου είναι μια ανθρωποφάγος ζούγκλα; Και σε ποιό σημείο η σιωπή σου είναι συνενοχή;

Posted in Σκέψεις στον ωκεανό, Uncategorized | Tagged , , , , , | Σχολιάστε